Przez 13 lat leczyłam farmakologicznie nerwicę lękową i to leczenie podtrzymywało tylko w miarę normalny stan, w którym mogłam funkcjonować, ale gdy tylko przestawałam brać leki, wracało piekło i zwyczajny strach, oprócz tego bardzo nieprzyjemny stan odstawienia w postaci niemożliwego do opanowania drżenia całego ciała. Bałam się wszystkiego. Deszczu, wiatru, nadmiernego hałasu, ludzi i w ogóle życia. A najbardziej bałam się samego lęku. Na dodatek w 2009 r. wyprowadziłam się do Włoch i zamieszkałam w najbardziej sejsmicznym rejonie Półwyspu Apenińskiego. Każde kolejne trzęsienie ziemi sprawiało, że stawałam się zombie. Mój lekarz przepisał mi jeszcze silniejsze psychotropy. Niestety zupełnie nie zadziałały. Kiedy przez około 10 nocy spałam tylko po kilka minut i zarywałam się z krzykiem ze strachu, że znowu trzęsie się ziemia stwierdziłam, że musi być jakieś inne rozwiązanie, a na tamtym etapie zupełnie nie wierzyłam w takie rzeczy, jak medytacje czy sesje, gdzie trzeba wykonać ćwiczenia tylko w głowie. Ale jak to mówią – tonący brzytwy się chwyta.

Znalazłam 18-minutowe ćwiczenie w sieci i stwierdziłam: co mi szkodzi, nie mam nic do stracenia więc spróbuję. Efekt? Przespałam całą noc i pozbyłam się lęków nawet z dzieciństwa. Byłam w tak ciężkim szoku i zachwycie, że zupełnie wszystko wróciło do normy i nie potrzebowałam już żadnych lekarstw, które natychmiast odstawiłam. Stał się Cud. Wyzdrowiałam. I na długo zapomniałam o całej sprawie aż do 2019 r. i feralnego lądowania w Pizie, gdzie po zejściu z pokładu wielu ludzi płakało z ulgi, że jeszcze żyją. Ja też. I to była nowa trauma, która zapisała się w moim ciele i ponownie uczyniła z mojego życia małe piekło. A lęki w dorosłym życiu niestety zmuszają nas do kompulsywne go jedzenia. Nieważne czy się z tym zgadzasz, czy nie. Tak działa ten mechanizm i nie schudniesz, dopóki nie oczyścisz chciała z niechcianych programów.